Lees meer over spiritualiteit en natuur, wilde kruiden en paardentraining, muziek, beeldhouwen, spel en creativiteit, en ontdek de verschillende werelden die binnen Belovodia samenkomen.

Wanneer de drum de poort opent

Een persoonlijke ervaring met een trancereis in de vrouwencirkel

Een trancereis is een eeuwenoude praktijk die je in vele culturen terugvindt. Binnen het sjamanisme geldt ze als een poort naar diepere lagen van bewustzijn. Onderzoek toont dat herhalende drumslagen hersengolven kunnen vertragen naar een theta-toestand, vergelijkbaar met diepe meditatie. In die staat ontstaat ruimte voor creativiteit, intuïtie en emotionele verwerking. Spiritueel wordt ze beleefd als een ontmoeting met innerlijke wijsheid en een intieme verbondenheid met natuur en ziel.

Gisteren sloot ik opnieuw aan bij een online vrouwencirkel, gedragen door Annelies Van den Brande, oprichtster van Belovodia vzw. Ze noemt zichzelf een Sjamanistisch beoefenaar maar meestal transreiziger en hypnosecoach in één.

Het voelde als een warm weerzien, alsof een draad van de vorige keer zacht weer werd opgenomen.

Bekijk website: https://kernbos.be/wanneer-de-drum-de-poort-opent

Annelies opent steeds met rituelen die een bedding vormen. Met haar hazelaarstok riep ze gisteren de vier windrichtingen aan, een herinnering dat we bewegen in een groter weefsel dan ons eigen verhaal. Toen ze de nieuwe maan in Maagd duidde, overviel me de verbazing: zonder het te weten was ik er zelf al middenin gestapt. Dit seizoen nodigt uit tot structuur, vernieuwing en rust, en precies dat ben ik in mijn dagelijks leven aan het vormgeven: ruimte maken, ordenen, het nieuwe begin dat Het KernBos voor mij betekent.

Vanuit die sfeer nodigde ze ons uit om tijdens of na de trancereis drie intenties neer te schrijven. In de cadans van de drum mochten die intenties zich ontvouwen en veranderen in affirmaties. Het thema was zelfzorg. Met een steen konden we onze woorden letterlijk gronden. Ik hield mijn moldaviet vast. De steen die me sinds enkele dagen vergezelt aan een hanger en rust op mijn borstbeen. Terwijl ik hem in mijn hand voelde, kreeg het hele proces meer gewicht, alsof de intenties niet enkel gedachten waren maar een belofte die door de steen werd mee-geademd. Ik deed mee ondanks een zware hoofdpijn. Mijn gedachten dwaalden alle kanten uit, maar misschien hoort dat bij dit overgangsmoment: afronden om straks lichter verder te kunnen. Onder de rustige stem van Annelies en de klanken van haar zelfgemaakte drum. Eerst waren de slagen kort en met veel ruimte ertussen, alsof ze mijn onrust erkenden. Naarmate het ritme gelijkmatiger en zachter werd, volgde mijn adem vanzelf. Het voelde alsof mijn lichaam en de drum elkaar vonden in één cadans. Daar, in dat samenvallen, vloeiden mijn affirmaties uit mijn hart. Ik hoefde er niets voor te doen, ze kwamen als vanzelf.

Na de trancereis was er ruimte om onze ervaringen te delen. Het verrassende was dat niet alleen mijn eigen woorden betekenis kregen voor de ander want Annelies nodigde mij uit om mijn interpretatie en gevoel te geven over wat de andere persoon tijdens haar reis had ervaren. Mijn interpretatie was totaal anders dan die van haarzelf én van Annelies, en toch werd dat gezien als waardevol. Ze vertelde dat het fijn was te horen dat ze het goed had gedaan, dat ze ondanks tegenwerking trouw mocht blijven aan haar grenzen. Het voelde als een extra laag van verbondenheid: de reis werd niet enkel individueel gedragen, maar ook collectief gespiegeld.

Vanmorgen sprak ik mijn eigen affirmaties opnieuw uit, nog half in slaap. Het was de eerste gedachte die zich aandiende. Zo natuurlijk, alsof mijn lichaam zich herinnerde wat mijn ziel gisteren al had gekozen.

Een trancereis is niet altijd comfortabel. Soms is er weerstand, soms een hoofdpijn die niet wijkt, soms chaos in gedachten. Maar juist daar, in het ongemak, ligt de kracht: een doorgang naar stilte en naar een laag waar woorden tekortschieten. Misschien is dat wel de ware kracht van een trancereis: dat je niet weet wat je zult ontmoeten, maar toch bereid bent je te laten verrassen door wat zich vanbinnen aandient.

Bronnen en verdere lectuur:

• Maxfield, M. (1990): Effects of rhythmic drumming on EEG and subjective experience. Journal of Shamanic Practice.

• Winkelman, M. (2000): Shamanism: The neural ecology of consciousness and healing. Westport: Bergin & Garvey.

• Eliade, M. (1964): Shamanism: Archaic Techniques of Ecstasy. Princeton University Press.